ΓΡΑΦΕΙ Η ΝΙΚΟΛ ΛΕΙΒΑΔΑΡΗ
nicliva@gmail.com

Εάν το κάθε Plan B που εκπονείται στα ανά τον κόσμο στρατιωτικά επιτελεία ερχόταν στο φως, θα είχαμε τουλάχιστον έναν πόλεμο την ημέρα. Κι εάν η κάθε άσκηση επί χάρτου, εν είδει worst case senario, συνιστούσε εθνική μειοδοσία, τότε τα στρατοδικεία αυτού του πλανήτη θα ήταν περισσότερα από τα πταισματοδικεία.

Οπότε, πριν στηθούν οι νέες Εξεταστικές και τα νέα Ειδικά Δικαστήρια για το «Plan B» του Βαρουφάκη και πριν στερέψουν από δάκρυα οι -πάσης κομματικής απόχρωσης- «υπερπατριώτες», ίσως θα ήταν χρήσιμο να (ξανα)θυμηθούμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας έκανε απλώς τη δουλειά του: στο ταραγμένο πρώτο εξάμηνο του 2015 ζήτησε από τον τότε υπουργό του των Οικονομικών ένα Plan B για την περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές έφταναν σε αδιέξοδο και ο -«σοφός Ευρωπαίος»- Σόιμπλε μάς έσπρωχνε έξω από το ευρώ. Εάν ο Τσίπρας δεν το ζητούσε θα ήταν επικίνδυνος κι εάν ο Βαρουφάκης δεν το εκπονούσε θα ήταν επιεικώς ανίκανος.
Το σχέδιο, με βάση τα όσα έχουμε μάθει πλέον δύο χρόνια μετά, άρχισε να εκπονείται στις αρχές του 2015, είχε -περίπου- ολοκληρωθεί στις αρχές Μαΐου και βασιζόταν σε έναν διπλό άξονα: τη δημιουργία παράλληλου νομίσματος με τη μορφή IOUs και παράλληλου τραπεζικού συστήματος μέσω reserve accounts (εναλλακτικών λογαριασμών) συνδεδεμένων με τα ΑΦΜ όλων των φορολογουμένων της χώρας.

Το εάν το εν λόγω σχέδιο ήταν τελικώς καλό, μεγαλοφυές ή απλώς αστείο μπορεί να συζητείται επί χρόνια στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα του Τέξας και του Κολούμπια.

Το βέβαιο είναι ότι όταν παρουσιάστηκε στον Τσίπρα εκείνος το απέρριψε. Ενδεχομένως όχι λόγω ακαδημαϊκών προβληματισμών, αλλά διότι αποφάσισε ότι ακόμη κι ο πιο χαρισματικός gambler του πλανήτη δεν δικαιούται να προβάρει τη Θεωρία των Παιγνίων στην πλάτη των αμάχων.

Ολα τα υπόλοιπα μετρήθηκαν ήδη στις κάλπες και μένει να αποτιμηθούν από την ιστορία. Και όχι από -επικοινωνιακής στόχευσης- Εξεταστικές Επιτροπές…