ΓΡΑΦΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΧΑΙΡΑΣ
cmachair@otenet.gr

Η Αθήνα μοιάζει με ανοχύρωτη πόλη. Η βία αναβλύζει από παντού. Ομάδες ατάκτων, συμμορίες, κουκουλοφόροι τρομοκρατούν ανύποπτους πολίτες… Εισβάλλουν σε τράπεζες, σχολεία, επιχειρήσεις, ακόμα και στο Κοινοβούλιο… Ο φόβος ρίχνει τη βαριά σκιά του στο κέντρο και τις γειτονιές. Εμπόριο ναρκωτικών, ακραίο trafficking, κλοπές, ληστείες, βαριά εγκληματικότητα… Κυρίες και κύριοι, καλωσήρθατε στην κόλαση… Η Μπογκοτά μπροστά μας, είναι ένας επίγειος παράδεισος.

Τα παραπάνω δεν είναι διαφημιστικό ούτε από πολεμικό παιχνίδι ούτε από κινηματογραφική περιπέτεια. Είναι -ή, για να ακριβολογούμε, θα μπορούσε να είναι- η αιτιολογική έκθεση της απόφασης της Νέας Δημοκρατίας να αναδείξει σε θέμα υψίστης προτεραιότητας το ζήτημα της ασφάλειας, σηματοδοτώντας έτσι τη μετακόμιση του κόμματος από τη γη της Κεντροδεξιάς στους γενέθλιους ιδεολογικούς και πολιτικούς τόπους της βαθιάς Δεξιάς.

Προφανώς, οι σύγχρονες μεγαλουπόλεις δεν είναι ούτε παιδικές χαρές ούτε πάρκα περιπάτου. Η έξαρση της βίας που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια σε όλα τα επίπεδα δεν είναι φαινόμενο αυτοφυές ούτε ανεξήγητο, συνδέεται, μάλιστα, με την υποχώρηση του κοινωνικού κράτους, την εκτίναξη της ανεργίας και τη φτωχοποίηση μεγάλων μερίδων του πληθυσμού.

Από αυτό το σημείο, ωστόσο, μέχρι τη δημιουργία μιας εικόνας του Δάντη για την Αθήνα, όπου οι νοικοκυραίοι απειλούνται από ορδές εγκληματιών, η απόσταση είναι… ένας Αδωνις δρόμος. Η επένδυση στην ανασφάλεια και η οργανωμένη καταστροφολογία δεν επιλέγονται μπας και ανασάνουν οι κάτοικοι των Εξαρχείων ή της Δυτικής Αττικής από υπαρκτά προβλήματα που υποβαθμίζουν την ποιότητα της ζωής τους ούτε για να προβληθεί η ανάγκη να υπάρξει επαγγελματικού χαρακτήρα αστυνόμευση. Το κρίσιμο είναι να εμπεδωθεί η εικόνα γενικευμένου μπάχαλου και να νομιμοποιηθούν ως λαϊκή ανάγκη οι πιο ακραίες αντιλήψεις καταστολής, που στεγάζονται κάτω από τη μαρκίζα του «νόμου και της τάξης».

Αποκαλυπτικά του τρόπου που αντιλαμβάνεται η ΝΔ το θέμα της ασφάλειας είναι και όσα εκτυλίχτηκαν επ’ αφορμή της παρουσίας αναρχικών στο προαύλιο της Βουλής. Η αξιωματική αντιπολίτευση -με την υπογραφή του αρχηγού της μάλιστα- επιχείρησε, ούτε λίγο ούτε πολύ, να δώσει στο θέμα χαρακτήρα κατάληψης του Κοινοβουλίου. Αντιμετώπισε, με άλλα λόγια, τη συγκεκριμένη κινητοποίηση ως καταδρομική επιχείρηση και ζήτησε τη βίαιη διάλυσή της, όχι για αδικήματα που τελούσαν οι συγκεντρωμένοι, αλλά για αδικήματα που θα μπορούσαν να τελέσουν ή έχουν τελέσει στο παρελθόν.

Στο ιδεολογικό σύμπαν των πολιτικών δυνάμεων που συγκροτούν το δημοκρατικό τόξο, ο ποινικός νόμος ρυθμίζει παράνομες πράξεις. Αλλά πράξεις άξιες ποινικής μεταχείρισης δεν είναι ούτε οι ιδεολογίες, ακόμα κι αν αυτές μετατρέπονται σε ιδεοληψίες, ούτε οι κινητοποιήσεις ούτε τα συνθήματα, όποιο περιεχόμενο κι αν έχουν. Και τα ζητήματα ασφάλειας, όπως εύστοχα υπενθύμισε στον Κυριάκο Μητσοτάκη ο Νίκος Βούτσης, δεν προσφέρονται για επικοινωνιακή χρήση και άσκοπες δραματοποιήσεις. Στο κάτω κάτω της γραφής, ο «Ρουβίκωνας» που ιστορικά χωρίζει τη Δεξιά από την Ακροδεξιά είναι ο σεβασμός στο θεσπισμένο δημοκρατικό πλαίσιο που ορίζουν το Σύνταγμα και οι νόμοι. Κατανοητή η δίψα για εξουσία, αλλά μην τα σαρώσουμε και όλα…

 

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 09 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 6/08/2017