«Είχαμε τραπεζική κρίση, δημοσιονομική κρίση και χρησιμοποιήσαμε πολλά από τα χρήματα των φορολογούμενων πολιτών με λάθος τρόπο, κατά τη γνώμη μου, για να σώσουμε τις τράπεζες, και ο κόσμος που μας επέκρινε τα πρώτα χρόνια, λέγοντας πως όλα έγιναν για τις τράπεζες, έχει κάποιο δίκαιο». Η ομολογία προέρχεται από τον απερχόμενο πρόεδρο του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, έπειτα από ερώτηση του ευρωβουλευτή Νίκου Χουντή.

Και προφανώς δεν έτυχε της δέουσας προσοχής και προβολής στα μέσα ενημέρωσης που προτιμούν να ασχολούνται με τις πολιτικές συγκρούσεις περί την κρίση και όχι αφενός με την ουσία των αιτίων που την προκάλεσαν -πριν από το 2010- και αφετέρου με τη διαχείρισή της την εποχή του πρώτου μνημονίου, όταν κρίθηκαν όλα ή σχεδόν όλα.

Η κρατούσα αντίληψη μιας μερίδας των πολιτικών δυνάμεων και των συστημικών Μέσων υποκύπτει στην ευκολία και σκοπιμότητα μιας εθνικής «λοβοτομής» που ξεχνά ή, ορθότερα, αποκρύπτει οτιδήποτε συνέβη πριν από τον Ιανουάριο του 2015. Αναμφίβολα διαπράχθηκαν σφάλματα και έγιναν ανορθόδοξες προβλέψεις για τους πολιτικούς συσχετισμούς στην Ευρώπη εκείνη την περίοδο. Η παραδοχή Ντάισελμπλουμ όμως, έστω και καθυστερημένα, έρχεται να προστεθεί στην πινακοθήκη των «εμβλημάτων» της εθνικής μας καταστροφής. Στην ίδια πινακοθήκη την οποία «κοσμούν» η ανυπαρξία διαπραγμάτευσης για την αναδιάρθρωση του χρέους πριν από την υπαγωγή στο μνημόνιο και οι αποτυχημένες συνταγές των λανθασμένων πολλαπλασιαστών του ΔΝΤ. Και είναι μια παραδοχή που φέρνει ξανά στο φως τις τεράστιες ευθύνες και την πολιτική ενοχή συγκεκριμένων προσώπων και σχημάτων διακυβέρνησης.

Θα πουν κάποιοι: τώρα είναι η ώρα να προχωρήσουμε μπροστά. Είναι σωστή αυτή η παρατήρηση, ιδιαίτερα όταν βρισκόμαστε, όπως φαίνεται, στην τελική ευθεία για την επιστροφή σε μια έστω σχετική (αλλά ακόμα επώδυνη) κανονικότητα. Ομως εκείνοι που σήμερα εξακολουθούν να «κουνούν το δάχτυλο» καλό θα ήταν να γίνουν μετριοπαθέστεροι και να αντικαταστήσουν τον διχαστικό λόγο τους με μερικές σταγόνες σύνεσης και αυτοκριτικής.

Οταν η διάσωση έχει αποτύχει, οι διασώστες δεν δικαιούνται να ζητούν αναγνώριση. Πολύ περισσότερο, να επιζητούν την πρωτοκαθεδρία και την αποκλειστικότητα σε μια νέα διάσωση.

 

 

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 23 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 12/11/2017