Γράφει ο Σεραφείμ Π. Κοτρώτσος

Στον γερμανικό Τύπο οι αναλύσεις διαδέχονται η μία την άλλη σχετικά με τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), των Φιλελευθέρων (FDP) και των Πρασίνων για τον σχηματισμό κυβέρνησης «Τζαμάικα»ν με επίδικο το πρόσωπο που θα αναλάβει το υπουργείο Οικονομικών. Η οικονομική εφημερίδα «Handelsblatt» τιτλοφορεί μία από αυτές «Μάχη για την κληρονομιά του Σόιμπλε» και περιγράφει την προσπάθεια των δύο μικρότερων κομμάτων να πετάξουν το ένα στο άλλο την ευθύνη ανάληψης του κρισιμότατου χαρτοφυλακίου.

Ουδείς, ωστόσο, διανοείται να διεισδύσει βαθύτερα σε αυτό που θα είναι τα θεσμικά και -κυρίως- τα άτυπα όργανα της Ευρωζώνης (Eurogroup) χωρίς αυτό το εμβληματικό πρόσωπο που συνέδεσε το όνομά του με την εικόνα ολόκληρης της Ευρώπης στα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Αγγίζει σχεδόν τα όρια της «μεταφυσικής» το ερώτημα «εάν υπάρχει ζωή μετά τον Σόιμπλε» ή, ακριβέστερα, εάν τα πράγματα θα είναι καλύτερα ή χειρότερα – διότι υπάρχουν και αρκετοί που υποστηρίζουν το δεύτερο.

Πρόκειται, ωστόσο, για μια ακόμα στρεψοδικία της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας. Διότι ναι μεν το ειδικό βάρος κάποιων προσώπων -και ο Σόιμπλε ήταν ένα από αυτά- καθορίζει τις πολιτικές σε ταραγμένες εποχές όπως αυτές που ζούμε, εκείνο το οποίο, ωστόσο, αποδεικνύεται κρισιμότερο είναι εάν υπάρχει κεντρική πολιτική βούληση για υπέρβαση της διευθέτησης των πραγμάτων μέσα από προσωπικές επιλογές και σκοπιμότητες.
Επ’ αυτού, και σε πείσμα της ανακυκλούμενης εγχώριας πολιτικομιντιακής απαισιοδοξίας, τα πράγματα ίσως εξελιχθούν αρκετά ικανοποιητικά για την Ελλάδα. Διότι η αποχώρηση Σόιμπλε φαίνεται ότι αποσταθεροποιεί το ευρωπαϊκό «οικοσύστημα».

Η Κριστίν Λαγκάρντ, για παράδειγμα, δεν ήταν τόσο ένθερμη με τον Αλέξη Τσίπρα στη συνάντηση της Δευτέρας επειδή κατανόησε ότι όντως δεν θα απαιτηθούν νέα μέτρα. Η απουσία του συμπληρωματικού πόλου (Σόιμπλε) στο Βερολίνο, με το γνωστό παιχνίδι του καλού και του κακού -εναλλάξ- αστυνόμου, διαφοροποιεί τις ισορροπίες και ίσως καταστήσει ευκολότερα όσα έμοιαζαν μέχρι πρότινος αδύνατα. Αυτό εξηγεί, μαθαίνω, και τη «μουσική στ’ αυτιά» του πρωθυπουργού.

 

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 20 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 22/10/2017