ΓΡΑΦΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΧΑΙΡΑΣ

Πόσο απέχει το άσπρο από το μαύρο; Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, όσο απέχει η Δύση από την Ανατολή ή το καλό από το κακό. Στην πολιτική, όπου τα μέτρα είναι άλλα και τα σταθμά διαφορετικά, το άσπρο και το μαύρο, το καλό και το κακό μπορούν να συνυπάρχουν. Ακόμα και να ταυτίζονται… Χαρακτηριστική περίπτωση, ο σημερινός πρωθυπουργός, ο οποίος, πολιτική και δημοσιογραφική αδεία, καταγγέλλεται ταυτόχρονα και ως κομιστής του καλού και ως φορέας του κακού.

Γίνεται; Στην Ελλάδα του… ΣΥΡΙΖΑ, όπως θα έλεγαν και κάτι δημοσιογραφικές ψυχές, όλα γίνονται. Ο Τσίπρας αποδοκιμάζεται και ως ο πολιτικός που, χάριν της παραμονής του στην εξουσία, προσχώρησε στο στρατόπεδο της αγοράς και ως το πρόσωπο που εχθρεύεται τις επενδύσεις και καταδιώκει τους ξένους. Το ενδιαφέρον του πράγματος είναι, μάλιστα, ότι τα ίδια πρόσωπα, πολιτικοί ή αναλυτές, που αποδοκιμάζουν στις αρχές της εβδομάδας τον Τσίπρα για τις παλαιοαριστερές εμμονές που τον καταδιώκουν, το Σαββατοκύριακο θυμούνται ότι ξεπούλησε την ψυχή και την ιδεολογία του στον διάβολο της εξουσίας και καταγγέλλουν τον καιροσκοπισμό του.

Συνέβη και την εβδομάδα που πέρασε, όπου ο πρωθυπουργός δέχτηκε συντονισμένα πολιτικά και μιντιακά πυρά, επειδή κάποιοι θεώρησαν ότι μπήκε στα ξένα χωράφια των επενδύσεων με γαλλικό αέρα. Ηταν οι ίδιοι που μία ημέρα μετά -και αφού πρώτα υιοθέτησαν μέχρι κεραίας την επιχειρηματολογία της Eldorado- εμφάνισαν τον Τσίπρα ως αμετανόητο διώκτη των πάσης φύσεως επενδυτών, αλλοδαπών και εγχώριων.

Αντιφατικό; Σαφώς. Αλλά και δικαιολογημένο… Στο νέο τοπίο που διαμορφώνει η «ωρίμανση» του ΣΥΡΙΖΑ ορισμένοι νιώθουν πως χάνουν το μεταρρυθμιστικό μονοπώλιο. Το πράγμα γίνεται, μάλιστα, σοβαρότερο, καθώς οι σφετεριστές της «κανονικότητας» προέρχονται από χώρο που, εδώ και μήνες, οι ίδιοι μοχθούν να εμφανίσουν είτε ως θυγατρική του Μαδούρο είτε ως μετενσάρκωση του Στάλιν.

Η αμηχανία με την οποία υποδέχτηκαν η ΝΔ και ο Τύπος που τη στηρίζει την επίσκεψη Μακρόν στην Ελλάδα είναι ενδεικτική αυτής ακριβώς της σύγχυσης, που προδίδει κενό στρατηγικής. Απόρροιά της είναι και ο εκνευρισμός που προκλήθηκε μετά τη συνέντευξη Τύπου του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, όπου, ελλείψει άλλου στόχου, το μάρμαρο πλήρωσαν οι παριστάμενοι δημοσιογράφοι, οι οποίοι εκτιμήθηκε ότι δεν ήρθησαν στο ύψος των περιστάσεων και «χαρίστηκαν» στον Τσίπρα.

Κάπως έτσι, ο μόνος δρόμος που απέμενε ήταν να αναχθεί σε «νούμερο ένα» πρόβλημα της χώρας το ζήτημα της Eldorado και να υποστηριχθούν με νύχια και με δόντια οι θέσεις ενός επιχειρηματικού ομίλου με βαρύ βιογραφικό αντιδικιών με το Δημόσιο. Σύμφωνα με το νέο αφήγημα (;) της αντιπολίτευσης, ο Τσίπρας δεν είναι αυθεντικός ευρωπαϊστής, αλλά πρόσωπο που μεταχειρίζεται τη θετική ευρωπαϊκή αύρα για να προωθήσει το ανομολόγητο σχέδιο ενός απομονωτισμού α λα ελληνικά.

Αλλά ας τελειώνουμε με την πλάκα: ευρωπαϊστής πολιτικός, είτε λέγεται Τσίπρας είτε αλλέως πως, δεν σημαίνει πολιτικός που καταπίνει αμάσητο ό,τι φέρει στην ούγια την επιγραφή «επένδυση». Εκτός του ότι υπάρχουν επενδύσεις ωφέλιμες για τη χώρα και επενδύσεις επωφελείς μόνο για τους επενδυτές, στην περίπτωσή μας υπάρχει και κάτι επιπλέον: Φαντάζεται κανείς από τους αναλυτές που ριγούν μπροστά στη μεταχείριση που επιφύλαξε η κυβέρνηση στην Eldorado τι θα συνέβαινε στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στη Μαδρίτη ή στη Ρώμη, αν εκπρόσωποι επενδυτικού ομίλου έβγαιναν και υποστήριζαν φόρα παρτίδα ότι η εταιρεία τους θα επανεξετάσει τη στάση της στο μέλλον, με μια άλλη, πιο υποστηρικτική κυβέρνηση;

Απαντήσεις, στη διεύθυνση Πειραιώς 62, 18345, Μοσχάτο.

 

 

 

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 15 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 17/09/2017