ΓΡΑΦΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΧΑΙΡΑΣ

Νέα περίοδος, νέα καθήκοντα, που έλεγαν παλιότερα και οι κομμουνιστές… Στο τέλος του δρόμου που οδηγεί στο κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης, κι ενώ η Ευρώπη προαναγγέλλει το τέλος των μνημονίων, το πολιτικό και επικοινωνιακό μπλοκ που στήριξε ολόκληρο το αφήγημά του στην πτώση του Τσίπρα αλλάζει πίστα.

Τώρα πια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να παρασταθεί ως ο συστημικός κίνδυνος που απειλεί να ξεριζώσει τη χώρα από την Ευρώπη ούτε ως ο εσμός των ατάκτων που θα οδηγήσει την οικονομία στα βράχια και τον τόπο στην απόγνωση.

Οπως αποδεικνύεται, το παραμύθι δεν είχε δράκο. Οι μόνοι δράκοι ήταν οι δράκοι της παραπληροφόρησης, των απλουστεύσεων ή των παραπλανητικών γενικεύσεων, που τώρα επιτίθενται στους εμπνευστές τους.

Τι απομένει, λοιπόν; Από το αφήγημα της καταστροφής, σχεδόν τίποτα… Χρειάζεται κάτι άλλο, κάτι εξίσου ή και περισσότερο απειλητικό, που θα στρέψει την κοινή γνώμη απέναντι στον Τσίπρα και σε όσους τολμούν να ψελλίσουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ωριμάζει και αλλάζει. Με άλλα λόγια, χρειάζεται ένας νέος δράκος, που θα στηρίξει το αφήγημα του επικίνδυνου ΣΥΡΙΖΑ – μια νέα μεγάλη ιδέα, που θα καλλιεργήσει νέες φοβίες και θα τροφοδοτήσει νέα μέτωπα.

Δεν είναι και εύκολο… Ελλείψει άλλου και με τα περί διαχειριστικής ανικανότητας να κείτονται πια μεγαλοπρεπώς στο καλάθι των αχρήστων, επινοείται πλέον μια γραμμή άμυνας που μοχθεί να εμφανίσει τον Τσίπρα ως θιασώτη της πολιτικής έντασης και τον ΣΥΡΙΖΑ ως εχθρό της δημοκρατίας.

Μπορεί τα πάσης φύσεως τρολ να σπέρνουν οργανωμένα θύελλες μίσους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μπορεί το ρατσιστικό κλαμπ του διαδικτύου να στοχοποιεί ακόμα και εντεκάχρονα, όπως ο μικρός Αμίρ, μπορεί ο αντιπρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αναδεικνύεται στον βασιλιά των fake news, αλλά τη δημοκρατία υπονομεύει η Αριστερά, που εμφανίζεται να έχει στο DNA της βορβορώδεις γενετικές ανωμαλίες.

Εδώ ήρθαμε ή, αν προτιμάτε, αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί: μια μερίδα του πολιτικού προσωπικού της χώρας -που δεν εκφράζει κατ’ ανάγκην το σύνολο της παράταξης στην οποία στεγάζεται-, συνεπικουρούμενη από τα media που ελέγχει, προωθεί μια επιχείρηση οργανωμένου πειθαναγκασμού της κοινής γνώμης όχι στη βάση της πολιτικής διαφωνίας, αλλά στερεοτυπικών στιγματισμών και δαιμονοποιήσεων.

Η όλη καμπάνια -τηρουμένων, φυσικά, των αναλογιών- ίσως θυμίζει κάτι από τη μεταχείριση που επεφύλαξε ένα τμήμα του πολιτικο-δημοσιογραφικού συστήματος στις αρχές της δεκαετίας του ’80 στο ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα, αλλά η έκβαση εκείνης της προσπάθειας μπορεί να αποδειχτεί διδακτική και για τα όρια του σημερινού εγχειρήματος.

Η μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ και η στροφή του στον ρεαλισμό, αυτή η βίαιη ωρίμανση που επέβαλαν οι συνθήκες και οι ανάγκες της χώρας σε μια παράταξη μαθημένη να αντιπολιτεύεται κι όχι να κυβερνά, δεν είναι, προφανώς, δρόμος στρωμένος με ρόδα. Οι αντιφάσεις είναι παρούσες, το ίδιο και οι δισταγμοί, οι ολιγωρίες δεν λείπουν, δεν είναι λίγες οι φορές που το κυβερνητικό έργο αναμετράται με καθηλώσεις και ανθεκτικές ιδεοληψίες.

Κι όμως. Αν κάποιοι θεωρούν ότι θα κλονίσουν τον Τσίπρα δαιμονοποιώντας τον ίδιο και τον ΣΥΡΙΖΑ, στην πραγματικότητα τους προσφέρουν υπηρεσία ανεκτίμητη. Στο φως της μέρας, κανένας δράκος δεν επιβιώνει…

 

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 23 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 12/11/2017