ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΩΝΑΙΟΣ
gkoroneos@yahoo.gr

Για τον ηρωισμό, την αυτοθυσία και τον αλτρουισμό των πυροσβεστών διαβάσαμε και ακούσαμε πάρα πολλά. Είδαμε καταπληκτικές φωτογραφίες, ενημερωθήκαμε πόσες ώρες μένουν άυπνοι, τους συμπονέσαμε για τα «κουτσουρεμένα» μηνιάτικά τους και στο τέλος τουιτάραμε τα «μπράβο» μας, όπως τους άξιζαν. Ηταν τα πρόσωπα των ημερών, πήραν τα 15 λεπτά δημοσιότητας του Γουόρχολ και… πάμε παρακάτω προς ανεύρεση των επόμενων αφανών ηρώων.

Ανάμεσα στα δημόσια «ευχαριστώ», τις ευχές και τα συγχαρητήρια από την πολιτική ηγεσία, τους celebrities, τον απλό κόσμο και τις μιντιακές αγιογραφίες δεν βρήκαν χώρο κάποια στοιχεία που αφορούν στους πυροσβέστες. Οχι τα κλασικά -τις περικοπές στους μισθούς, τις ελλείψεις σε προσωπικό, τα πυροσβεστικά οχήματα-φέρετρα κ.λπ.-, αλλά κάτι πιο ουσιαστικό. Μήπως διαβάσατε, για παράδειγμα, ότι ο μέσος όρος της ζωής του πυροσβέστη μειώνεται κατά πέντε χρόνια, σύμφωνα με ιατρικές έρευνες, λόγω των συνθηκών που σχετίζονται με την εργασία του; Από το στρες, την κακή διατροφή, τις ακανόνιστες ώρες φαγητού και ύπνου, την έκθεση σε επιβλαβείς χημικές ενώσεις για τον οργανισμό, σε τοξικές ουσίες και σε ακτινοβολία, από τη στιγμιαία μετάβαση από το χαλάρωμα στην απόλυτη ένταση;

Για να προλάβω κάποιον που μπορεί να πει «τους ίδιους κινδύνους αντιμετωπίζω κι εγώ που παίζω 24 ώρες “Call of duty”», συνεχίζω με τις ιδιαιτερότητες του συγκεκριμένου επαγγέλματος, όπως τις περιέγραψε στην Πυροσβεστική Επιθεώρηση η επιπυραγός Κ. Βηλαρά, κοινωνική λειτουργός και ψυχοθεραπεύτρια. Ο πυροσβέστης ποτέ δεν ξέρει τι θα αντιμετωπίσει εκεί όπου καλείται να παρέμβει. Θα βρει μια μεγάλης έκτασης πυρκαγιά ή έναν ψευδή συναγερμό; Πολλές φορές βρίσκεται αντιμέτωπος με πολίτες που μέσα στον πανικό τους διαμαρτύρονται για το ενδεχόμενο απώλειας της περιουσίας τους, επομένως πρέπει από τη μια να κάνει το καθήκον του, να καταπολεμήσει την κούραση και το άγχος του αλλά και να διαχειριστεί τον θυμό, τη στενοχώρια, ακόμα και την αγανάκτηση των πληγέντων. Και βέβαια γνωρίζει ότι σε κάθε έκτακτη δύσκολη κατάσταση υπάρχει και το ενδεχόμενο του τραυματισμού ή και του θανάτου του ίδιου ή των συναδέλφων του. Σημαντικό. Μαζί με τον κάθε πυροσβέστη, υπηρετεί στο Σώμα και ολόκληρη η οικογένειά του, η σύζυγος και τα παιδιά, όλοι αυτοί που πρέπει να μάθουν να ζουν με το ενδεχόμενο ότι ένα τηλέφωνο μπορεί να διακόψει μια γιορτή, έναν γάμο ή μια χαλαρή οικογενειακή στιγμή.

Τους σημερινούς πρωταγωνιστές της ελληνικής κοινωνίας ο καθένας μπορεί να τους δει όπως θέλει: ως ήρωες που πέφτουν στις φλόγες, ως αντιπαραγωγικούς ταβλαδόρους ή ως μυώδη αντικείμενα φαντασίωσης. Για να το κάνω πιο προσωπικό, για μένα πυροσβέστες θα είναι πάντα εκείνοι οι τύποι στον παλιό πυροσβεστικό σταθμό του Πειραιά που, τετράχρονο, με έβαλαν μέσα στο «κόκκινο τουτού» και με άφησαν να βαρέσω τη σειρήνα.

 

 

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 10 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 20/08/2017