ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Είναι προφανές ότι η Νέα Δημοκρατία, μετά τη συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές έχει επιλέξει μια τακτική «χαμηλής πολιτικής ποιότητας», με στόχευση όμως τα πιο συντηρητικά δεξιά ακροατήρια. Ο Αδωνις δίνει τον τόνο και όχι ο Μητσοτάκης! Η ατζέντα περιλαμβάνει «νόμο και τάξη», «σημαία», «άσυλο», «αριστεία», «παρελάσεις», «προσευχή» κ.λπ. Απευθύνεται στα πιο κλασικά δεξιά ανακλαστικά. Κάθε άλλο παρά «φιλελέ».

Υπάρχει παράλληλα και η «αναθεωρητική ατζέντα», σύμφωνα με την οποία οι φόροι, η ανεργία, το πελατειακό κράτος, η διαφθορά και η υφαρπαγή του διαθέσιμου εισοδήματος έγιναν μετά το 2015! Λες και δεν υπήρξε πριν χρεοκοπία ή η σκληρότατη περίοδος 2010-2014 με τις καταστροφικές απώλειες.

Οι συγκρίσεις όμως των δεικτών είναι αποκαλυπτικές και γι’ αυτό πρέπει να… ξεχαστούν!

Εάν προσθέσουμε και την… κατάλυση της δημοκρατίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, έχουμε όλο τον «σανό» της αντιπολιτευτικής γραμμής και της τακτικής των ΜΜΕ που την υποστηρίζουν.

Το εντυπωσιακό είναι πώς ένα κόμμα ευρωπαϊκό και υπέρ της «κανονικότητας» ασκεί τέτοιου τύπου αντιπολίτευση, που κάνει όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες να απορούν…

Πιο παράδοξο ακόμα είναι ότι την ίδια περίπου ατζέντα υιοθετεί και ένα τμήμα της Κεντροαριστεράς ταυτιζόμενο με τη ΝΔ! Ο πολιτικός ανταγωνισμός με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι εύλογος και κατανοητός, όχι όμως σ’ αυτή τη βάση, από έναν χώρο που αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικός.

Βέβαια, η σύγκρουση με τη λογική και την πραγματικότητα είναι τόσο μεγάλη και δεν θα αντέξει στον χρόνο. Εχουν αρχίσει, μάλιστα, κάποιες δειλές και… μισές επανατοποθετήσεις. Λόγου χάρη, «τα δημοσιονομικά εμπεδώνουν κάποια ασφάλεια», αλλά «η φτώχεια κορυφώθηκε με την υποτροπή που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ»! Ή «πολλοί υπερβάλλουν προβλέποντας μια μονιμότερη αυταρχική υποτροπή»… Ευτυχώς!

Οταν όμως τίθεται το ερώτημα εάν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, ακόμα και όταν η απάντηση είναι ότι προς το παρόν… «μετεωρίζεται» και θα ξεκαθαρίσει όταν πάει στην αντιπολίτευση, για κάποιους σφόδρα αντιΣΥΡΙΖΑ συνιστά πρόοδο. Από το να είναι… Μαδούρο και Μέρκελ (τώρα πώς κολλάνε αυτά τα δύο μόνο ένας… κεντρώος ξέρει), καλύτερα μισο-Μαδούρο και μισο-Μέρκελ!

Η σύγχυση που φέρνουν μια επιπόλαιη ματιά στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ και η αγνόηση της πολιτικής του εξέλιξης και ωρίμανσης οδηγεί συνήθως σε παραδοξολογίες και λογικές ακροβασίες, που ευτυχώς, για το καλό της χώρας, δεν θα αντέξουν για πολύ.

Είναι λογικό κάποιοι να θέλουν για κυβέρνηση τη ΝΔ. Ο ρόλος όμως ενός προοδευτικού χώρου, όπως ιστορικά είναι η Κεντροαριστερά, πέρα από την αυτονόητη προσπάθεια εκλογικής του ενίσχυσης, είναι η διαμόρφωση μετά το τέλος της ελληνικής περιπέτειας μιας προοδευτικής κυβέρνησης.

Αυτό είναι λογική απόρροια της ομαλοποίησης του πολιτικού άξονα Αριστερά – Δεξιά, σε όλες τις αποχρώσεις του, με το τέλος της μνημονιακής περιόδου, των «νόθων διαιρέσεων» και των ετερόκλητων συνεργασιών που προκάλεσε. Ολες οι πολιτικές δυνάμεις, μετά την κρίση, πρέπει να βγουν σοφότερες, αποτιμώντας νηφάλια και χωρίς διάθεση μικροκομματικής δικαίωσης (ποια δικαίωση;) την περίοδο της κρίσης.

Η συγκρότηση ενός προοδευτικού πόλου δυνάμεων απέναντι σ’ ένα μπλοκ Μητσοτάκη – Γεωργιάδη είναι πολιτικά αναγκαία.

Οσοι υποστηρίζουν ότι η διάκριση Αριστερά – Δεξιά είναι ξεπερασμένη ή ανύπαρκτη, προφανώς δεν είναι αριστεροί. Πιθανώς, αρκετοί είναι πρώην αριστεροί. Δεξιοί είναι οι περισσότεροι. Εξαιρούνται, βέβαια, οι ακροδεξιοί, που ακόμα κι αν είχε εξαφανιστεί η Αριστερά θα τη… δημιουργούσαν για «σάκο του μποξ»!

Υπάρχει, τέλος, και η κατηγορία τού «ό,τι συμφέρει». Τη μια υποστηρίζουν ότι κυριαρχεί η αριστερή ιδεολογία και την άλλη ότι η διάκριση Αριστεράς – Δεξιάς είναι ανύπαρκτη. Συνήθως είναι οι ίδιοι άνθρωποι, σε διαφορετικά «τραπέζια»…

 

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 10 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 13/08/2017