ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΕΡΑΦΕΙΜ Π. ΚΟΤΡΩΤΣΟΣ

 

Η αλήθεια είναι ότι δεν ανέμενα να το αναφέρουν όσοι δοξάζουν καθημερινά τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως τον επερχόμενο Μεσσία του φιλελευθερισμού, ωστόσο απορώ που δεν βρέθηκε ούτε ένας μετριοπαθής στη Νέα Δημοκρατία να επισημάνει την ανακολουθία και τον εξαιρετικά αρνητικό συμβολισμό.

Από πότε οι υποψήφιοι επενδυτές στην ελληνική οικονομία «προσκαλούνται» από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να σπεύσουν στα κομματικά γραφεία (Πειραιώς 62)… διά να τακτοποιήσουν τις υποθέσεις τους; Βάσει ποιου κανόνα πολιτικής τάξης και ηθικής αυτοί που θέλουν να επενδύσουν πρέπει να παρακάμψουν τον προσήκοντα νόμιμο δρόμο προς τις αρμόδιες κρατικές και κυβερνητικές δομές και να επιλέξουν ως συνομιλητή τους εκείνον που ίσως αναλάβει τη διακυβέρνηση σε δύο χρόνια από σήμερα; Αντιλαμβάνομαι ότι η συγκεκριμένη «ατάκα» έναντι των εκπροσώπων των κοινωνικών εταίρων είτε υπαγορεύτηκε από το επικοινωνιακό επιτελείο και τον λογογράφο του κ. Μητσοτάκη είτε διατυπώθηκε αμελώς ως ένας ειρωνικός και «χαριτωμένος» αντιπολιτευτικός υπαινιγμός. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση το σφάλμα είναι σοβαρότατο και πιθανώς υποκρύπτει παθογενή νοοτροπία σχετικά με το πώς «κλείνονται οι δουλειές».

Είναι προφανές ότι ο πρόεδρος της ΝΔ διακατέχεται από την αγωνία να πείσει πως είναι καταλληλότερος του πρωθυπουργού στην προσέλκυση επενδύσεων. Και δι’ αυτού του ατυχούς ευφυολογήματος προσπάθησε να αντιπολιτευτεί την παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στον «Παπαστράτο» και το γεγονός ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση υλοποιεί μια μεγάλη και φιλόδοξη επένδυση 300 εκατ. ευρώ τώρα και δεν περιμένει υπομονετικά πότε θα εγκατασταθεί ο ίδιος στο Μέγαρο Μαξίμου. Επειδή όμως εκτός από τη (λογική) αγωνία του υπάρχει και ο φιλελευθερισμός, τον οποίο διακηρύττει, ας θυμηθεί μερικές βασικές αρχές. Ο,τι, για παράδειγμα, δουλειά μιας κυβέρνησης -και του πολιτικού συστήματος ευρύτερα- είναι να διαμορφώνει το κατάλληλο επενδυτικό περιβάλλον. Ητοι βελτιώνοντας την εικόνα της οικονομίας και της χώρας, αυξάνοντας τον βαθμό εμπιστοσύνης των αγορών, εκσυγχρονίζοντας τη δημόσια διοίκηση, αντιμετωπίζοντας τη γραφειοκρατία και δημιουργώντας ικανοποιητικό φορολογικό περιβάλλον.

Επ’ αυτών η κριτική του στην κυβέρνηση και θεμιτή και δίκαιη θα ήταν, ιδιαίτερα εάν διατύπωνε και απολογισμό και αυτοκριτική για τα πεπραγμένα των κυβερνήσεων του κόμματός του. Αλλά πρόσκληση σε επενδυτές στα κομματικά γραφεία, ε, όπως και να το κάνουμε, ακούγεται σόλοικο…

 

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 13 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 3/09/2017