ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙANNHΣ ΚΟΡΩΝΑΙΟΣ

 

Τώρα που αφήνουμε πίσω μας το καλοκαίρι και μαζί με τις ανέμελες εικόνες του ξεμακραίνουμε κι από εκείνες τις εφιαλτικές των καταστροφικών πυρκαγιών, ίσως είναι ώρα να δούμε πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, τουλάχιστον ως ένα σημείο, εντοπίζοντας την πηγή του κακού.

Ως δεδομένο πρέπει να ληφθεί ότι σχεδόν το 50% των πυρκαγιών διαχρονικά είναι από πρόθεση· κοινώς, είναι προϊόν εμπρησμού. Το είδαμε και αυτό το καλοκαίρι, όταν επιχειρησιακοί παράγοντες της Πυροσβεστικής, εθελοντές με πολύχρονη εμπειρία στην προστασία των δασών αλλά και κυβερνητικά στελέχη μίλησαν για οργανωμένο σχέδιο σε βάρος των δημόσιων γαιών, του περιβάλλοντος, της εθνικής οικονομίας. Στη Ζάκυνθο, στη Μάνη, στα Κύθηρα, στην Αττική, όλοι συμφωνούν ότι κάποιοι έβαλαν το «χεράκι» τους.

Ανάμεσα στους λόγους που οι εμπρηστές προχωρούν στο «έργο» τους ο πιο… δημοφιλής είναι το ίδιον όφελος: καταπάτηση δασικών εκτάσεων για δημιουργία βοσκότοπων, χωραφιών, οικοπέδων και για επέκταση παραδασόβιων οικισμών. Και πάμε στο ζητούμενο. Η Ελλάδα δεν έχει ακόμα δασολόγιο, ένα καταγεγραμμένο και καταμετρημένο κομμάτι γης που καλύπτεται από δάσος και όπου εφαρμόζονται οι προστατευτικές διατάξεις του δασικού κώδικα. Μπορεί από το 1979 να υπάρχει το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο, μπορεί το 1993 να έγινε η πρώτη εθνική καταγραφή των δασικών περιοχών, ωστόσο ακόμα και σήμερα δεν έχουμε ολοκληρωμένους δασικούς χάρτες, που η ύπαρξή της από μόνη της να αποτρέπει οποιονδήποτε να παρέμβει σε βάρος της φύσης, της χλωρίδας και της πανίδας του ελληνικού δάσους.

Παλιότερη μελέτη της WWF Ελλάς, βάσει δορυφορικών λήψεων το διάστημα 1987-2007, ανέφερε ότι στην Αττική «εξαφανίστηκαν» 185.000 στρέμματα δάσους! Η εικόνα είναι σαφώς χειρότερη σήμερα, καθώς οι φωτιές, η παράνομη υλοτόμηση, ακόμα και οι φυσικές καταστροφές μειώνουν χρόνο με τον χρόνο τους πνεύμονες οξυγόνου πανελλαδικά. Από το υπουργείο Περιβάλλοντος σημειώνεται ότι υπάρχει καταγραφή περίπου του 35% των δασών, έχουν εντοπιστεί παραβιάσεις και αλλαγές χρήσης γης, ενώ έχει βελτιωθεί η δασική νομοθεσία. Ωστόσο, ο χρόνος συνεχίζει να τρέχει σε βάρος της φύσης και χρειάζεται επιτάχυνση της διαδικασίας ολοκλήρωσης δασολογίου και δασικών χαρτών, μήπως και σταματήσουμε να βλέπουμε νησίδες τσιμέντου να ξεφυτρώνουν ανάμεσα σε πεύκα και έλατα.

 

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 15 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 17/09/2017