Του Γιάννη Αναστάσακη*

Η Θεσσαλονίκη το φθινόπωρο φοράει τα γιορτινά της. Θυμάμαι, μικρό παιδί, να περιμένω με λαχτάρα το άνοιγμα της Εκθεσης, να πηγαίνω απ’ τους πρώτους στα Περίπτερα, να παίρνω χαρτιά από παντού (ας περιμένω στην ουρά, δεν πειράζει, στο σπίτι θα ’χω να διαβάζω για μέρες).

Ο θείος παρήγγειλε καινούριο φούρνο -γερμανικό-, να βάφει τα αυτοκίνητα στο συνεργείο πιο γρήγορα και πιο καλά, να πάμε μετά για λουκάνικο και μαύρη μπύρα (πάλι ουρές, δεν πειράζει), να ακούσουμε τη συναυλία, να δούμε αυτό τον κύριο που έχει δέσει ένα σκοινί πολύ ψηλά και περπατάει εκεί πάνω και δεν πέφτει (πώς δεν φοβάται;).

Κι αύριο να μην ξεχάσω να περάσω από το Περίπτερο 10 – μοιράζουν φωτογραφία του Ηγέτη, τυλιγμένη σε ρυζόχαρτο, αν επιμείνεις!

Στοίβες τα διαφημιστικά από εκείνα τα χρόνια των αρχών της δεκαετίας του’70 – θα ’ναι ακόμη άραγε σε κάποια χαρτόκουτα έπειτα από τόσες μετακομίσεις;

Μεγαλώνοντας, η Εκθεση ήταν για εμένα το προανάκρουσμα των Δημήτριων. Εφηβος πια, διάλεγα τις εκδηλώσεις και πήγαινα τα βράδια στο θέατρο της ΕΜΣ να ακούσω την Ορχήστρα, να δω το Ταγκάνκα, να χαρώ την Γκίζελα Μάι να τραγουδάει Μπρεχτ. Συνήθως από τον β΄ εξώστη, αλλά καλά είναι κι από κει – και βλέπεις και ακούς.

Αναπολώ τα χρόνια εκείνα χωρίς νοσταλγία. Χαμογελώ και τα σκέφτομαι. Τώρα, 2017 φτάσαμε, δεν έχω τον χρόνο για πολλές βόλτες στα Περίπτερα, αλλά θα πάω (αυτό δεν αλλάζει!) και μετά θα τρέξω και πάλι στα Δημήτρια.

Μόνο να σκεφτώ και πώς θα συμμετέχει στις γιορτές το ΚΘΒΕ – δεν γίνεται να λείπουμε!

Α, και να πάω στις ομιλίες των επισήμων – θεσμικό καθήκον, που λένε.

Και να μην ξεχάσω τη μαύρη μπύρα!

 
* Καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος

 

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορεί με την εφημερίδα «Νέα Σελίδα», 10/09/2017