Εχω παρατηρήσει με ακρίβεια ορνιθολόγου όλες τις εκδοχές της θάλασσας. Χαράματα, κανονικό πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, δύση. Λευκή, γαλάζια, πράσινη, μπλε, ακόμη πιο μπλε. Το πρωί είναι γυάλινη. Σχεδόν κομμάτι του ορίζοντα. Λευκή. Σκέτος καθρέφτης. Από θάλασσα, όση θέλω. Από παραλίες, άλλο τίποτα. Το λατρεύω το νερό. Βυθίζομαι επί ώρες χωρίς να αντιδρά -στο τόσο- το σώμα μου. Απληστη flâneur, έχω αποφασίσει να ψηλαφήσω αυτό το κομμάτι γης. Παρασυρμένη από το νομοτελειακό κάδρο της απλότητας, μου αρκεί το μπλε ή το πράσινο. Τι ονειροπαρμένους μάς κάνει το καλοκαίρι… Στέλνω χάρτινα καραβάκια από την παραλία της Βοϊδοκοιλιάς στον Ευγένιο Τριβιζά. Οι σελίδες του «Λούκουλου που τρώει βότσαλα» έχουν κοκαλώσει από το αλάτι. Dum vivimus vivamus!

 

Γράφει η Χρύσα Φωτοπούλου / hfotopoulou@neaselida.news

 

1. Παραλία Σίμος, Ελαφόνησος

Ενα πολύ μικρό νησί υψηλής αισθητικής που συγκεντρώνει του κόσμου τα σχήματα λόγου. Οσο δύσχρηστα και να είναι τα επίθετα «κοραλένιος» και «σμαραγδένιος», εδώ, στον Σίμο, γίνεται κατάχρηση. Καταργούνται ο χρόνος, η πόλη, η κοινοτοπία, το λίγο, το προβλεπόμενο. Μιλάμε για κρίνα της θάλασσας, αμμόλοφους, τα Κύθηρα απέναντι. «Είναι υπαρκτή όλη αυτή η ομορφιά που έρχεται κατά πάνω σου;». Είναι. Οταν πήγα, ξέχασα ότι μετά την Τρίτη έρχεται η Τετάρτη. Ο Ν. μού χάρισε κοχύλια και μετά δήλωσε ότι «ναι, το πήρα απόφαση, εδώ θα μείνω». Εκείνη τη στιγμή σήκωσε κύμα. Ήπιαμε πορτοκαλάδα χωρίς ανθρακικό και κοιτάξαμε προς τα Κύθηρα.

2. Παραλία Ναυάγιο, Ζάκυνθος

«Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μην σε βλέπουμε» και άλλα τέτοια. Ο Γερμανός περιηγητής E.L. Salvatos αναφέρει το 1901 για την περιοχή του Ναυαγίου ότι ήταν μια πολύ μικρή παραλία με μαύρες πέτρες. Μετά το 1922, από κατολισθήσεις, δημιουργήθηκε αρχικά η πρώτη αξιόλογη παραλία, η οποία ήταν περίπου μέχρι το σημείο που είναι σήμερα το καράβι. Η τελευταία κατολίσθηση μετά το ναυάγιο δημιούργησε τη σημερινή παραλία. Tο ναυάγιο τοποθετείται χρονολογικά στο 1983, ενώ το πλοίο που ναυάγησε μετέφερε λαθραία τσιγάρα. Σε αυτή την παραλία λύσσαξα να κάνω βουτιές χωρίς μάσκα και με ανοιχτά μάτια. Την επόμενη μέρα ξύπνησα α λα Σίρλεϊ Μακ Λέιν.

3. Πισίνα, Κουφονήσια

Υπάρχει μια πολύ μικρή παραλία στα Κουφονήσια που λέγεται Πισίνα. Με το που αποβιβάζεσαι, έχεις ήδη αφήσει πίσω σου κάτι κουραστικό, για να χορτάσεις μπροστά σου κάτι αδιάλειπτο και ισχυρό. Τι παραπάνω έχουν, δηλαδή, τα νησιά Φίτζι, όπου κατακάηκαν η Μπρουκ Σιλντς και ο Κρίστοφερ Ατκινς; Τίποτα. Γαλάζιο και πράσινο. Πράσινο και γαλάζιο. Διακόπτης σε όλα. Μόνο με το αντηλιακό να είστε προσεκτικοί. Και με τα τραγούδια που στις διακοπές γίνονται καθημερινή κουβέντα. Φοίνικας, Φανός, Ιταλίδα, Πορί. Παραδίνομαι.

4. Αγία Αννα, Εύβοια
Με ένα σκηνικό -που άντε να πειστείς ότι έχει δόση αλήθειας- μπλε, πράσινο, χρυσό, ψάθα για ίσκιο, λύσσα για κολύμπι. Με αυτή τη θέα θέλω «να ακούω μουσική που να αλλάζει νόμους και ζωές» και να μην βγαίνω ποτέ από το νερό. Εγώ δεν φοβάμαι τα κύματα ούτε τα βαθιά νερά. Αν δεν είστε σαν κι εμένα, να είστε ένα «τσικ» πιο προσεκτικοί. «Ας κάνουμε μια εκδρομή να εξερευνήσουμε τις κοινοτοπίες», αλλά αυτές οι κοινοτοπίες έχουν αγιότητα μέσα τους.

5. Μπάλος, Κρήτη
«Θαύμα της φύσης, εξωτικό τοπίο, σκηνικό απερίγραπτης ομορφιάς, γαλάζιος παράδεισος, μαγευτική παραλία». Εξωτική παραλία-λιμνοθάλασσα που σχηματίζεται μεταξύ της χερσονήσου της Γραμβούσας και του ακρωτηρίου Τηγάνι. Στις γύρω σπηλιές, λέει, φωλιάζουν μαυροπετρίτες, θαλασσοκόρακες και κορμοράνοι. Η άμμος σε κάποια σημεία είναι ροζ, χρώμα που οφείλει στα χιλιάδες θρυμματισμένα κοχύλια. Νερά, καπέλα, φωτογραφίες στο άγριο τοπίο της Γραμβούσας. Ιδανική ώρα, το βαθύ ξημέρωμα. Είναι αλλιώς όλα.

6. Βοϊδοκοιλιά, Πύλος

Η Μεσσηνία έχει δισεκατομμύρια ωραίες παραλίες. Είτε φτάνεις εύκολα σε αυτές είτε τις γνωρίζεις εσύ και οι ασημόγλαροι, όλες έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: τόσες λεπτομέρειες όσες χρειάζεται για να ξεχωρίζει τόσο μπλε. Οι πάντες ξέρουν τη Βοϊδοκοιλιά κοντά στην Πύλο. Η ονομασία της παραλίας προέρχεται από το «βουφράς» (εκεί που ζουν τα βόδια). Αναφέρεται ακόμα σε αρχαία επιγραφή και ως Βούβοτα – Βοϊδοκοιλιά. Η προφανέστερη, βέβαια, ονομασία ίσως να προέρχεται από τη μεγάλη καμπυλότητα που σχηματίζει ο κόλπος και από το ότι μοιάζει με κοιλιά βοδιού. Την προτιμώ στην ερημιά της, κάτι Σεπτέμβρηδες που μοιάζουν πολύ στα θερινά ηλιοστάσια. Η Μαρία και ο Αντώνης σε 1.234 φωτογραφίες. Και θα συνεχίσουν.

7. Φαλάσαρνα, Κρήτη
Χωρίς φειδώ, χωρίς μέτρο. Η παραλία στα Φαλάσαρνα έχει βραβευτεί ως η πιο όμορφη της Κρήτης και συμπεριλαμβάνεται πάντα μέσα στο top 10 των καλύτερων παραλιών στην Ευρώπη. Δεν απορώ: λευκή άμμος και πεντακάθαρα νερά. Στα Φαλάσαρνα χορταίνεις ηλιοβασιλέματα και πάρτι. Ο τρόπος που χάνεται ο ήλιος στη θάλασσα θέλει κάμερα υψηλής απεικόνισης. Δεν πάνε χαμένα τέτοια πράγματα. Η παραλία ανεμοδέρνεται συχνά, οπότε οι λάτρεις του σέρφινγκ τερματίστε το.

8 Κάθισμα, Λευκάδα
Το πάθος μου το αιώνιο σαλεύει στο Ιόνιο. Στο Κάθισμα, είτε ακούγεται στη διαπασών το «Primaverando» του Καροτόνε είτε η χαρά όσων ξημεροβραδιάζονται στην άμμο -από πείσμα και πάθος και τρέλα-, κολυμπάς μέχρι θανάτου. Κι αυτό το «μέχρι θανάτου» στη θάλασσα μετράει αλλιώς. Σε άλλες εποχές το Κάθισμα είχε κατασκηνωτές και γυμνιστές. Τετράγωνες, κίτρινες φωτογραφίες για τη φαντασία του Εγκον Σίλε.

9. Πετανοί, Κεφαλονιά

. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νησιού, στη χερσόνησο της Παλικής. Η ετυμολογία του ονόματος «Πετανοί» κατά πάσα πιθανότητα φτάνει μέχρι τον Ομηρο και σημαίνει «διαρκής κίνηση του νερού». Στους Πετανούς θα ήθελα να αποκτήσω μια μικρή αμνησία ζώου και να γίνω πανάλαφρη, σαν κορίτσι με μονοψήφια ηλικία. Αν και προτιμώ το ξημέρωμα, αυτό που συμβαίνει με το ηλιοβασίλεμα εκεί είναι ιμπρεσιονισμός.

10. Λαλάρια, Σκιάθος
Στο βορειοανατολικό άκρο της Σκιάθου βρίσκεται η παραλία Λαλάρια, μια από τις ομορφότερες της Ελλάδας κι αυτή που έκανε το νησί διάσημο. Μια παραλία με μεγάλες στρόγγυλες λευκές πέτρες, από ολοστρόγγυλα, λευκά βότσαλα, τα «λαλάρια». Εκεί πας μόνο με καραβάκι. Φτάνεις. Περνούν οι ώρες. Δεν θες να γυρίσεις πουθενά. Τα σημάδια στο μαγιό θα φύγουν όποτε το αποφασίσεις.

 

11. Τσουγκριάς – Σκιάθος

Εντάξει, μέσα στα πολλά που με γοητεύουν είναι και τα ακατοίκητα νησιά. Αυτά με τις παραλίες και τα άθικτα νερά. Το απάτητο του εδάφους. Η αγριότητα. Το νησάκι Τσουγκριάς βρίσκεται νότια του λιμανιού της Σκιάθου, λιγότερο από 2 μίλια από την έξοδο του λιμανιού. Πατάς το πόδι σου και η ανάσα κόβεται. Να το χαρακτηρίσω παραδεισένιο; Θα φανώ γραφική. Αξίζει να πω όμως το εξής: το συγκεκριμένο νησάκι ήταν το επικρατέστερο -μεταξύ πολλών άλλων ελληνικών νησιών- στο οποίο θέλησαν να αγοράσουν γη πριν από πενήντα χρόνια οι Beatles, καθώς τους πήρε τα μυαλά η ομορφιά του τόπου. Λιώνω με το συγκεκριμένο trivia.


Το καλοκαίρι θα ’ρθει και στη θάλασσα θα επιστραφείς
Μες στον βυθό θα προσέχουν οι ιππόκαμποι να μην χαθείς
Κι όταν θα βγάζεις για λίγο σε μια σου βουτιά το μαγιό
Θα ’σαι στον κόσμο η μόνη, θα ’σαι στον κόσμο η μόνη
Θα μας ψιθυρίζει, κορίτσια, πάντα κάποιος, κάτι σαν το παραπάνω. Κι εμείς θα ’μαστε στον κόσμο οι μόνες, στον κόσμο οι μόνες…

Καλό αέρα σε όλους!