«Η Καλαμάτα είναι η πιο όμορφη πόλη». Αξίωμα και δεν κουνιέται φύλλο. Ούτε μισό «ναι μεν, αλλά». Ακόμη και οι περαστικοί δεν μένουν ανεπηρέαστοι. Άλλος κρατά μια παραλία, άλλος τη διαδρομή μέχρι τη Βέργα, όπου όλη η Καλαμάτα φαίνεται επιθετικά όμορφη, άλλος μια στιγμή πρωινού με λαλάγγια και αποξηραμένα σύκα ή μια ολόκληρη νύχτα δίπλα σε μια θάλασσα που δεν τελειώνει ποτέ. Δεν γνωρίζω άλλη πόλη με τόσους πωρωμένους θαυμαστές. Ο Τονίνο Καροτόνε έχει πει ύστερα από κάποια συναυλία του εκεί: «Νιώθω σαν να έρχομαι όλη μου τη ζωή στην Καλαμάτα».
Γράφει η Χρύσα Φωτοπούλου / hfotopoulou@neaselida.news
Οι ντόπιοι θυμούνται την κιθάρα του και την Αριστομένους που έγινε μια ατμοσφαιρική Parte Vieja. Όλες οι στιγμές του χρόνου στην Καλαμάτα εσωκλείουν μια ωραία φάση. Απλώς το καλοκαίρι όλα συμβαίνουν με λίγο παραπάνω ρεύμα. Είναι κι αυτό το βουνό, ρε παιδί μου, που μοιάζει σαν να καταλήγει στο κύμα. Σε κάνει να παραμιλάς. Έχω ψάξει, αλλά δεν έχω βρει πουθενά αλλού να αθροίζεται τόση αρμονία στη βάση τόσων και τόσων αντιθέσεων.

1. Στον χώρο της Δημοτικής Αγοράς, εκεί όπου το πρωί χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, υπάρχει η «Καντοίνα». Πρέπει να πάει κανείς να πιει κρασί, να κάτσει -πάνω από το κεφάλι του ψηλά ταβάνια, αισθητική αποδεκτή ακόμη και από δύστροπους- για να πει: «Και αύριο πάλι εδώ». Τη νύχτα που ο Αργεντινός τραγουδοποιός Pablo Chimango κερνούσε τραγούδια σε μια γλώσσα εντελώς αγαπημένη, είπα πολλά και διάφορα και ορκιζόμουν σε ένα ποτήρι ημίγλυκο κρασί.

2. Πολύ κοντά στο Κάστρο, στην «καρδιά» της παλιάς πόλης, είναι το «Οινοπαντοπωλείο Χρυσομάλλη». Ο δρόμος, πασίγνωστος. Οποιος ρωτάει πού είναι το «Οινοπαντοπωλείο» παίρνει την απάντηση: «Απέναντι από τα μαντίλια». Στα ράφια υπάρχουν προς πώληση μεσσηνιακά προϊόντα-μνήμες παλιού παντοπωλείου. Υπάρχει ακόμα η ταμπέλα του παλιού καταστήματος που είχε φιλοτεχνήσει ο ζωγράφος Παναγιώτης Λαζαρής. Είναι άπειροι οι άνθρωποι που έχουν επιλέξει αυτή τη γωνιά – και τότε και τώρα. Μα οι πιο ειδυλλιακοί είναι όσοι κατηφορίζουν από το Κάστρο μετά το τέλος των διάφορων εκδηλώσεων. Κάνουν μια στάση χωρίς δεύτερη σκέψη και παραγγέλνουν τα πάντα γεμάτοι έξαψη.

3. «Luna lounge», οδός Αριστομένους 23. Κεντρικότατος πεζόδρομος και μια στοά, η Στοά Βαρβουτσή, στην οποία βρίσκεται ένα από τα πιο ιδιαίτερα all day café bar της πόλης. Στο υπόγειο της συγκεκριμένης στοάς την περίοδο του Μεσοπολέμου λειτουργούσε ένα από τα πρώτα καμπαρέ της Καλαμάτας, στέκι όλων των φραγκάτων Καλαματιανών της εποχής. Το σημείο έχει μια εξαίσια ενέργεια, οπότε και να κάτσεις εκεί -είτε σε τραπεζάκι της στοάς είτε στο μπαρ (ένα μπαρ που θα λάτρευε και ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ: «Ποτέ μην κάθεσαι σε τραπέζι όταν μπορείς να σταθείς στο μπαρ») είτε στα πάσα με θέα τον πεζόδρομο- είναι εμπειρία για τη μέρα σου. Ροζ πιπέρι και ρούμι σε μια βραδιά που «δεν έχει τελειώσει ακόμη». Ετσι μου είπες.

4. Και τώρα θάλασσα, πουλάκι μου. Παραλιακή περιοχή Αλμυρού και Μικρής Μαντίνειας, 6 χιλιόμετρα ανατολικά της Καλαμάτας. «Abat jour», δίπλα ακριβώς από τη θάλασσα. Θυμίζει, έτσι που όλα είναι διαρκή και κοντά -άμμος, δέντρα, θάλασσα-, το οικείο κοινό όνειρο «αχ και να ’χαμε ένα μικρό σπιτάκι, γουστόζικο, δίπλα στη θάλασσα, αχ και αχ». Ενα φιλί μέντας στον Γιώργο που μου πρότεινε το Pink Mojito, ενώ κάτι μποσανόβες σταμάτησαν την κυκλοφορία του κεντρικού δρόμου. Α, αγάπησα και τα abat jour.

5. Στο Ακρογιάλι Αβίας, στον δρόμο προς Σάντοβα, σε ένα πέτρινο κτίριο στεγάζεται εδώ και 25 χρόνια το «Memphis». Σταματάς ασυναίσθητα, γιατί το σκηνικό θυμίζει ταινία του Αντονιόνι. «Στην Καλαμάτα, και 50.000 τουρίστες να έρθουν, δεν βουλιάζει τίποτα. Υπάρχει χώρος και επιλογές για όλους. Και να σκάει ο τζίτζικας και Αύγουστος να ’ναι, εγώ θα βρω τη γωνιά μου, ειδικά εδώ, στο “Memphis”. Μου αρέσουν η θάλασσα, η μικρή παραλία δίπλα στη στροφή, το συγκεκριμένο κοκτέιλ με τις λίγες θερμίδες το καλοκαίρι. Ξέρεις, καμιά φορά τον χειμώνα έρχομαι με το αυτοκίνητο ως εδώ -όλα ερημικά- και σκέφτομαι “μα συμβαίνουν στ’ αλήθεια όσα συμβαίνουν κάθε καλοκαίρι σε αυτή τη μεριά της πόλης;”». Αυτά μου είπε η Δανάη κι εγώ μετά πήγα μέχρι την παραλία, στη στροφή, για μια βουτιά κι ας ήταν βράδυ βράδυ. «Ραντεβού όπως πέρσι». Και φώναξα να μου φτιάξουν κι εμένα ένα κοκτέιλ με λίγες θερμίδες.