Λένε πως «αν θέλετε να σας χαμογελάσει η ζωή, πρώτα χαρίστε της την καλή σας διάθεση», και η πολυσχιδής Κατερίνα Μαυρογεώργη χαρίζει την καλή της διάθεση απλόχερα και αφειδώς. Είναι ένα κορίτσι χωμένο μέχρι τα μπούνια στον κόσμο της δημιουργίας από πολύ μικρή ηλικία, καθώς μεγάλωσε σε ένα σπίτι πλημμυρισμένο από τέχνη και δημιουργία. Μια πολιτιστική παρακαταθήκη για την οποία μιλά συχνά – έχει πει ότι στο σπίτι της ακουγόταν από όπερα μέχρι Θεοδωράκης κι από Βέμπο μέχρι Iron Maiden και Ξυλούρης. Γρήγορα η καλλιτεχνική της καθημερινότητα αρχίζει να περιλαμβάνει από πιάνο και μπαλέτο μέχρι σύγχρονο χορό, ενώ έχει υπάρξει και πρωταθλήτρια στην κολύμβηση. Σπούδασε ΜΜΕ στην Πάντειο, αλλά το πάθος της για το θέατρο -στο σχολείο είχε προλάβει να αγαπήσει τον Σαίξπηρ μέσα από τις σχολικές παραστάσεις στις οποίες συμμετείχε ανελλιπώς- την ώθησε στη Δραματική Σχολή. Η αρχή έγινε το 2004 με τους καλύτερους δασκάλους στη «Μικρή Πόρτα» της Ξένιας Καλογεροπούλου με την «Οικογένεια Νώε», σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Αυτό το βάπτισμα του πυρός στο ποιοτικό, ανατρεπτικό παιδικό θέατρο ήταν μια σημαντική στιγμή, που την έφερε να συμμετέχει «πάνοπλη» προ διετίας σε μια από τις καλύτερες παιδικές παραστάσεις των τελευταίων χρόνων, το «Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο».

 

 

Κομβική στιγμή στην πορεία της ήταν το 2013, όταν, έπειτα από χρόνια συνεργασίας και φιλίας με τον Βασίλη Μαυρογεωργίου, οι δυο τους αποφάσισαν να ιδρύσουν μαζί με τους Σεραφείμ Ράδη, Μαρία Φιλίνη και Νίκο Μαραμαθά το Θέατρο Skrow στο Παγκράτι, τη γειτονιά της – σημείο συνάντησης σήμερα, ανάμεσα σε άλλα, για ένα διαφορετικό και ιδιαίτερο είδος παιδικών παραστάσεων. Το 2015 ήταν επίσης γεμάτη χρονιά, καθώς ανέβασε στο Skrow το πρώτο της ολοκληρωμένο θεατρικό έργο, το «Μέχρι τώρα», εστιασμένο στη γυναικεία ψυχοσύνθεση, με την ηρωίδα της να βρίσκεται στο τελικό στάδιο μιας ανίατης ασθένειας.
Η φετινή χρονιά δεν θα μπορούσε να μην τη βρει για άλλη μια φορά σε ασταμάτητη κινητικότητα. Μόλις έχει ξεκινήσει οι πρόβες με τους Patari Project και τη σκηνοθέτιδα Σοφία Πάσχου για μια ενδιαφέρουσα εκδοχή της «Χιονάτης», ενώ σε λίγο καιρό θα ξεκινήσει πρόβες και για το «Ονειρο θερινής νυκτός». Τη συναντήσαμε έξω στην πόλη να φοράει (λίγο ακόμα) το αγαπημένο της καλοκαιρινό φόρεμα και να μας μεταδίδει λίγη από την θετική διάθεση που τη χαρακτηρίζει. Κι όταν την αποχαιρετίσαμε της ευχηθήκαμε από τα βάθη της καρδιάς μας ό,τι σκέφτεται να γίνει πραγματικότητα. Ακόμη και να ταξιδέψει μέχρι τη μόνιμα παγωμένη Σιβηρία για γύρισμα!

 

Συνέντευξη στη Δήμητρα Μποφυλάτουdbofylatou@neaselida.newsΦωτογραφία: Πέλα Σκινιώτη

 

Κατερίνα, τι κάνεις αυτή την περίοδο;
Με τους Patari Project και τη σκηνοθέτιδα Σοφία Πάσχου, που συνεργάζομαι τώρα, είχαμε ξαναβρεθεί το 2015 για να φτιάξουμε τη δική μας εκδοχή της Σταχτοπούτας, το «Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο». Πέρασαν δύο χρόνια από τότε γεμάτα ατέλειωτη χαρά. Τώρα ξαναβρεθήκαμε για να επισκεφθούμε τον κόσμο ενός άλλου παραμυθιού, της Χιονάτης. Επίσης, σε λίγο θα ξεκινήσουν οι πρόβες για το «Ονειρο θερινής νυκτός» στο Skrow Theater. Υπάρχουν ακόμα διάσπαρτα μέσα στη χρονιά μερικά πολύ ωραία ταξίδια στην Ευρώπη, με δύο παραγωγές της ομάδας blitz, το «Late night» και το «Ινστιτούτο της Παγκόσμιας Μοναξιάς». Και κάτι άλλο που θα αρχίσει το ταξίδι του σύντομα είναι η ταινία μικρού μήκους «Maneki Neko». Πριν από δύο χρόνια γράψαμε το σενάριο μαζί με τον σκηνοθέτη Μανώλη Μαυρή και σε έναν μήνα περίπου θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ BFI του Λονδίνου. Η χαρά και η συγκίνησή μου για όλα τα παραπάνω είναι τεράστια.

Ποια είναι η αγαπημένη σου Ελληνίδα ηθοποιός και σε ποια στιγμή την ξεχώρισες;
Η φανερή μου αδυναμία είναι πάντα η Μαρία Φιλίνη, που ό,τι κι αν κάνει με εμπνέει, είναι κάτι σαν μούσα, θεωρώ. Μια στιγμή που θυμάμαι από πολύ παλιά επίσης είναι ο τελευταίος μονόλογος της Αμαλίας Μουτούση στο «Καθαροί πια» της Σάρα Κέιν, σκηνοθετημένος από τον Λευτέρη Βογιατζή.

 

 

Υπάρχει κάποιος ρόλος που θέλεις πολύ να υποδυθείς;
Με ενδιαφέρουν πολύ οι Μάγισσες από τον Μάκβεθ. Θεωρώ ότι και δραματουργικά και ερμηνευτικά υπάρχει ευρύ πεδίο έρευνας όσον αφορά σε αυτές τις τρεις παρουσίες στο έργο. Γενικά με αφορά η συνδημιουργία στην κατασκευή και την ερμηνεία ενός ρόλου ή ενός έργου. Μου αρέσει να πλάθω ρόλους από το μηδέν, να διαβάζω, να ερευνώ, να ψάχνω κείμενα και να γράφω κείμενα. Εχω δουλέψει πολύ πάνω σ’ αυτό. Αισθάνομαι ότι με ολοκληρώνει.

Ποιο είναι το μότο σου;
Δεν έχω. Ως έφηβη είχα πάρα πολλά, τα έγραφα στο ημερολόγιό μου, στα τετράδια, στα θρανία, παντού, ακόμα και διακριτικά με μολύβι στους τοίχους του σπιτιού. Οταν έφτιαχνα μια φράση που θεωρούσα ότι έχει νόημα, την έκανα σύνθημα, υπενθύμιση. Τώρα πια δεν μου χρειάζεται αυτό, τα πράγματα είναι πολύ πιο ρευστά. Κάτι που τώρα τελευταία μου άρεσε ήταν ο τίτλος μιας ταινίας του Ζουλάφσκι που είδα, «Σημασία έχει ν’ αγαπάς».

Αγαπημένο σημείο στην πόλη ή αγαπημένος περίπατος;
Ενας κλασικός περίπατος, που ξεκινάει από το Μετς και το Α΄ Νεκροταφείο, φτάνει στο Κουκάκι και τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και καταλήγει στον Λόφο Φιλοπάππου. Μέσα στον λόφο υπάρχουν μερικά σημεία που έχεις την ψευδαίσθηση ότι είσαι κάπου αλλού και σε χώρο και σε χρόνο.

Ποιο είναι το πιο τρελό σου όνειρο σε σχέση με τη δουλειά σου;
Να καταφέρω να γυρίσω όλο τον κόσμο με τη δουλειά μου. Να ζήσω σε χώρες που δεν έχω φανταστεί ποτέ ότι θα ζούσα. Να πάμε για παράσταση στη Νέα Ζηλανδία. Να γυρίσουμε ταινία στη Σιβηρία! Δεν έχω ιδέα πώς θα γίνει, αλλά αυτό είναι το πιο τρελό. Είναι υπέροχο να γνωρίζεις έναν τόπο και τους ανθρώπους του δουλεύοντας εκεί, μαζί τους. Είναι μοναδικό.

Αν ήσουν στίχος ποιήματος ή τραγουδιού, τι θα μας έλεγες;
«Σήμερα, κράτα με στην αγκαλιά σου σήμερα / Κι άσε με να είμαι δική σου σήμερα / Σήμερα που τόσο σ’ αγαπώ».

Μια ανάμνηση από την παιδική ηλικία που έχει μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη σου;
Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά να πέφτω με χαρά από το «γύρω γύρω όλοι», ενώ στριφογυρνούσα στην παιδική χαρά σίγουρη πως δεν θα χτυπήσω.

Ποια θεωρείς την πιο σημαντική ιστορική συγκυρία που έζησε η γενιά σου;
Ζήσαμε και ζούμε τους πολέμους που είναι δίπλα μας και μας αγγίζει η έντασή τους. Το δημοψήφισμα του 2015 και τα γεγονότα που ακολούθησαν ήταν πολύ σημαντικά.